Ślubne tradycje

1,1K

Ślubne tradycje, zwyczaje i przesądy w Polsce – przegląd

 

Dzień ślubu to tak ważna chwila w naszym życiu, że doczekał się wielu tradycji, zwyczajów, a nawet przesądów. Mówi się, że jaki dzień ślubu, takie całe życie u boku drugiej połówki, a więc oczywistym jest, iż nawet Ci na co dzień nie wierzący w przesądy zmieniają na ten jeden dzień swoje poglądy.

Wierzą, nie wierzą…, lepiej na wszelki wypadek na zimne dmuchać, uważać, losu nie kusić i nie ryzykować przyszłego szczęścia. Zbieramy w tym miejscu informacje o tradycjach, zwyczajach i przesądach ślubnych.

Tradycje i przesądy ślubne – czy trzeba brać Je pod uwagę?

 

Oczywiście przestrzeganie jakichkolwiek tradycji, zwyczajów, czy przesądów jest bardzo indywidualną kwestią.

Pewne osoby obsesyjnie wręcz przywiązują do Nich wagę, inne z kolei wzruszają ramionami i kompletnie nie zwracają na Nie uwagi, dziwiąc się kiedy ktoś Im przypomina, że z takim, a takim faktem może się wiązać taki, czy inny przesąd.

Jest też bardzo wiele osób, które uznają, że może to prawda, a może nie, ale lepiej na wszelki wypadek spełnić to co nakazuje dany przesąd, bo może to nie pomoże, ale na pewno nie zaszkodzi sprawie.

Przesądy mają też pewien niepowtarzalny swój urok. Stosowanie się do Nich staje się obyczajem, tradycją, czymś utrwalonym kulturowo.

 

Data ślubu i przesądy – jaki miesiąc wybrać?

 

Tradycją jest, że Państwo Młodzi, niezależnie od pokolenia, stosują się do przesądu odnoszącego się do daty zaślubin.

Miesiące, w których najlepiej jest sobie ślubować to: marzec, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień, a to z uwagi na to, że w swoich nazwach posiadają literkę „r” mającą przynosić szczęście parze pobierającej się w miesiącu, w którego nazwie ta literka występuje.

Uznaje się także, że najbardziej niesprzyjającymi małżeństwu w Nich zawieranemu miesiącami są maj i listopad. Ślubu nie powinno się planować zgodnie z przesądem również na Prima Aprilis (1 kwietnia).

Naturalnie najważniejsza jest miłość pomiędzy dwojgiem ludzi, nie miesiąc, w którym Ją przypieczętowują i to czy litera „r” występuje w Jego nazwie, ale większość par jednak się do tego przesądu stosuje. Oczywiście wiele par pobierających się w miesiącach bez „r”, też i w maju i listopadzie, wiedzie szczęśliwe życie.

 

Przesądy ślubne o obrączkach

 

Finansować i odbierać od jubilera obrączki powinien Pan Młody. Powinny być wykonane z najmocniejszego, jak najtrwalszego kruszcu (najczęściej jest to złoto żółte – tradycyjne, choć ostatnimi czasy coraz większą popularnością cieszy się białe złoto, a także łączenie platyny, żółtego i białego złota jako symbolu splecionych wierności, przyjaźni i miłości, bo taką mają symbolikę te metale, ale nikt nie chce by obrączka ślubna pękła, a łączona będzie znacznie mniej trwała ).

Gładka obrączka bez żłobień i udziwnień zapewni spokojne i szczęśliwe życie, bez zmartwień, kłopotów, problemów i komplikacji.

Przed ślubem Państwo Młodzi nie powinni przymierzać, poza koniecznym sprawdzeniem rozmiaru na wzorniku i sprawdzenia raz, czy gotowe obrączki są idealnie zrobione, obrączek ślubnych.

Jeśli pierścionek zaręczynowy (zrękowinowy), albo obrączka ma zawierać kamienie to tylko najmocniejsze i niemal niezniszczalne diamenty.

Nie wolno w takiej biżuterii stosować pereł, które są uznawane za nieszczęśliwe kamienie. Pechowych pereł też nie powinno się w ogóle zakładać na ceremonię.

Przy zakładaniu obrączek trzeba uważać, na który palec trafiają, pomylenie palca to wróżba braku wierności małżeńskiej, a założenie obrączki na środkowy palec współmałżonka ma wróżyć szczególnego pecha.

Jeśli zdarzy się, że z powodu drżących z emocji dłoni obrączka spadnie przed ołtarzem, bo zostanie strącona, albo wysunie się z palców to nieszczęście dla Młodej Pary, może to zwiastować, oznaczać nawet śmierć małżonka, któremu upadła, ale odczarować zły los pomoże to, że podniesie Ją ksiądz, ministrant, albo ktoś z gości, czy Urzędnik Stanu Cywilnego.

Nie wolno tego robić Nowożeńcom i Świadkom. Inna wersja tego przesądu mówi, że tylko to, że taką obrączkę podniesie ksiądz, albo Starszy Drużba dopiero zdejmuje pecha z Młodej Pary.

Nowożeńcy powinni nosić obrączki na palcach serdecznych prawej ręki zawsze od chwili ślubu i nigdy nie powinni Ich zdejmować, bo może to być zdjęcie obrączki ostateczne, doprowadzające do zerwania więzów małżeńskich.

Zagubienie obrączki to zwiastun szybkiej utraty małżonka. Zdradę małżeńską może też ściągnąć na Młodych przymierzanie cudzych obrączek, ta czynność może też sprowadzić staropanieństwo, albo starokawalerstwo na mierzącą osobę.

Kiedy obrączka pęka to oznacza, że nastąpi rozpad małżeństwa. Obrączki powinny być idealnie dopasowane, za luźne doprowadzą do rozpadu pożycia, za ciasne do chorobliwej zazdrości drugiej strony. obrączki noszone później powinny być tymi, które oryginalnie podczas ceremonii ślubnej zakładają sobie małżonkowie.

Zwłaszcza, jeśli są poświęcone, bo para bierze ślub kościelny. Gdy Świadkowie zapomną obrączek Państwa Młodych czeka pasmo niepowodzeń.

W razie rozwodu, albo po przodkach nie należy przetapiać na cokolwiek innego obrączek. Jedynym odstępstwem od tej zasady jest wtopienie kruszcu przetapianego z np. obrączek dziadków, czy pradziadków, albo rodziców w obrączki Nowożeńców celem wplecenia szczęścia w nowo zawierany związek.

 

Bukiet ślubny – przesądy

 

Kwiatów ze ślubu nie wolno suszyć, bo można zasuszyć, czyli uśmiercić związek i zabić miłość.

Mówi się, że w żadnym razie wiązanka Panny Młodej nie powinna być złożona z róż. Mogą jak się jednak okazuje być to róże, ale najważniejsze jest to, by przed przygotowaniem kompozycji pozbawić kwiaty kolców, by nie ranić uczucia.

Żółty to kolor symbolizujący zdradę, więc należy Go wykluczyć z kompozycji. Bukietu pod żadnym pozorem nie powinna sobie Panna Młoda przygotowywać samodzielnie.

Osoba przygotowująca bukiet ma kluczowe znaczenie, bo powinien być to ktoś, kto w tę pracę włoży całe swoje serce i najlepsze uczucia.

Krokusy nie są dobrym pomysłem, bo mają symbolikę wątpliwości uczuciowej i niepewności uczucia. Narcyzy też nie są wskazane, bo symbolizują zapatrzenie w siebie i egoizm.

Szczęście przynoszą podobno najbardziej goździki, astry i frezje.

 

Przesądy ślubne – buty

 

Jeśli Panna Młoda rąbkiem sukni ślubnej przykryje but męża podczas zaślubin to będzie Go miała pod pantoflem.

Panna Młoda kupuje Panu Młodemu koszulę, a On powinien odwdzięczyć się zakupieniem Jej butów ślubnych.

Na noc przed ślubem należy odpowiednio butami Panny Młodej się zająć, by mogło do Nich wejść szczęście.

Powinna postawić Je na parapecie na całą noc, a przed założeniem włożyć do jednego z Nich pieniążek, by zapewnić sobie i przyszłemu mężowi dobrobyt i dostatek.

Postawienie butów na parapecie ma też zagwarantować piękną pogodę w dniu ślubu.

 

Welon przesądy ślubne

 

Kolor sukni Panny Młodej ma też swoją symbolikę. Obecnie wiele Panien Młodych decyduje się na łamanie tradycji, ale nadal najbardziej kojarzy nam się z Panną Młodą biel.

Biel jest symbolem czystości uczucia, niegdyś symbolizowała także dziewictwo. Obecnie w prawdzie wiele Panien Młodych ma już za sobą swój pierwszy raz, ale symbol pozostaje pięknym zwyczajem i nadal odnosi się do czystości i wzniosłości uczucia do przyszłego współmałżonka.

Podobną symbolikę jak barwa biała w stroju młodej małżonki ma welon – będący również symbolem dziewictwa – aktualnie podobnie jak kolorystyka pełniący przede wszystkim rolę pięknej tradycji.

Obyczaj nakazywał, że Panna Młoda do północy (momentu oczepin) nie zdejmowała welonu, Jego spadnięcie miało wróżyć niewierność, albo brak cnoty młodej małżonki, o północy Go traciła na rzecz „nowej Panny Młodej”, stając się po oczepinach „starą Panną Młodą”.

Zwyczaj oczepin miał swe początki znacznie wcześniej niż nam się wydaje.

Na początku temu obyczajowi towarzyszyło zakładanie o północy, po zdjęciu welonu, Pannie Młodej czepca, który miał symbolizować, że nie jest już panną od tej pory, tylko mężatką. Przy zdejmowaniu welonu następowały także tzw. Rozpleciny.

Panna Młoda przed założeniem czepca miała rozplatany warkocz, który tradycyjnie należało zapleść przed nałożeniem ślubnego wianka lub/ i welonu przygotowanego na ceremonię zaślubin.

Obecnie welony często wypierane są przez wianki, albo subtelne ozdoby i w skutek tego obyczaj rzucania welonem się przemienił w obyczaj rzucania bukietem.

Zdjęty bowiem z głowy Panny Młodej welon i mucha Pana Młodego miały od zawsze wskazywać nowych Państwa Młodych.

Ta zabawa weselna, jedna z wielu wiążących się z tradycjami przyjęcia weselnego, polega na tym, że Panna Młoda z welonem, a następnie Pan Młody z muchą stają na podłodze, albo na krześle pośrodku pomieszczenia, w którym odbywa się wesele i zakrywając oczy, by nie oszukiwać i nie wiedzieć, w czyje ręce Ich atrybut ślubny trafi, do kogo rzucają i kto łapie, rzucają w stronę weselników najpierw Młoda welon, potem Młody muchę.

Goście dokoła Państwa Młodych po obwodzie parkietu tworzą koło i w rytm muzyki przemieszczają się po Nim.

Welon i mucha nie mogą zostać rzucone od razu, więc zanim trafią w czyjeś ręce układ w jakim stali goście na środku parkietu Sali weselnej się zmienia, bo cały czas przemieszcza się pierścień otaczający Młodą Parę.

Panna Młoda, a następnie Pan Młody z zamkniętymi oczami czekają na wyłonienie „nowej Młodej Pary” Odsłonić oczy można dopiero, gdy ktoś da sygnał, że welon, a potem mucha zostaje złapana.

W tej zabawie weselnej udział brać powinni wyłącznie panny i kawalerowie.

Złapanie przez dziewczynę welonu, a przez chłopaka muchy ma Im wróżyć szybkie zamążpójście/ożenek.

Welon zakładać Pannie Młodej i zdejmować podczas oczepin powinna Druchna/y (zwana inaczej Świadkową), Ona też zakłada welon „nowej Pannie Młodej”.

Przed ślubem i w trakcie wesela, przed oczepinami Panna Młoda nie powinna dawać nikomu przymierzać welonu, podobnie jak i samej sukni. Pannie Młodej grozi to zdradą ze strony męża, a osobie przymierzającej, że zostanie starą panną.

 

Coś starego, coś nowego, coś pożyczonego, coś niebieskiego…

 

Coś starego ma sprawić, że wsparcie, jakim jest otaczana Panna Młoda i w ogóle Młoda Para przez rodzinę, przyjaciół, znajomych, wszystkie bliskie osoby nigdy nie będzie ustawało.

Coś nowego zapewnia dobrobyt, dostatek i powodzenie we wspólnym życiu.

Coś pożyczonego daje gwarancję życzliwości rodziny męża.

Coś niebieskiego natomiast ma zapewniać Jego wierność małżeńską.

 

Przesądy ślubne a Pan Młody

 

To Pan Młody kupuje tradycyjnie obrączki i wódkę weselną, tak przynajmniej powinno być.

Po pierwszym toaście weselnym razem z nowopoślubioną żoną tłuką  na szczęście kieliszki.

Powinien brać ślub w koszuli kupionej specjalnie na tę okazję przez żonę. Chcąc zapewnić małżeństwu pomyślność powinien po zaślubinach przenieść żonę przez próg.

 

Jakie są przesądy ślubne dotyczące świadków?

 

Nie powinni być parą, ani małżeństwem, bo to przyniesie pecha Ich relacji i związkowi.

Druchna nie powinna w dniu zaślubin być w ciąży.

Muszą być stanu wolnego. Druchnę wybiera sobie Panna Młoda, Dróżbę Pan Młody. Poproszeni o świadkowanie (drużbowanie) nie powinni odmówić Młodej Parze.

Od Ich skupienia i przytomności, czy będą pamiętać o obrączkach, o Ich zabraniu na ceremonię i od tego ewentualnie, że w razie upadku obrączki Drużba wykaże się refleksem i zadba o to by to On, albo ksiądz, nikt inny podniósł i podał obrączkę małżonkowi, któremu upadła, zależy powodzenie i szczęśliwy los Nowożeńców.

Ślubne tradycje w Polsce

1. Błogosławieństwo rodziców – ceremonia w domu panny młodej, w której rodzice udzielają młodym symbolicznego błogosławieństwa.

2. Oczepiny – tradycyjna zabawa o północy; panna młoda zdejmuje welon, symbolicznie żegnając panieństwo.

3. Brama weselna – sąsiedzi lub znajomi zatrzymują orszak weselny i przepuszczają go dopiero po „wykupie” (zazwyczaj wódką lub słodyczami).

4. Chleb i sól – powitanie nowożeńców przez rodziców lub gospodarzy sali chlebem i solą, symbolizującymi dostatek i trwałość związku.

5. Taniec pierwszy – młoda para rozpoczyna wesele tańcem, często do wybranej romantycznej piosenki.

6. Rzucanie welonem i krawatem – odpowiednik bukietu i muszki; panna i kawaler, którzy złapią, mają być następni do ślubu.

7. Tort weselny o północy – moment kulminacyjny wesela, często połączony z toastem i życeniami.

Ślubne tradycje na świecie

Europa

• Włochy – panna młoda zakłada coś niebieskiego (symbol czystości), coś starego, nowego i pożyczonego.

• Grecja – pan młody goli się w dniu ślubu przez swojego świadka, co symbolizuje zaufanie.

• Niemcy – zwyczaj Polterabend, czyli tłuczenie porcelany w przeddzień ślubu – hałas ma odstraszać złe duchy.

Azja

• Indie – ceremonia Mehndi, gdzie dłonie panny młodej zdobi się henną w misterne wzory.

• Chiny – panna młoda często zmienia kilka sukien w trakcie wesela; czerwień jest symbolem szczęścia i dostatku.

• Japonia – tradycyjny rytuał san-san-kudo, czyli trzykrotne wypicie sake przez młodą parę i rodziców.

Afryka

• Nigeria – bogate stroje w żywych kolorach, taniec z pieniędzmi, które goście rzucają na parę.

• Kenia – w niektórych plemionach panna młoda symbolicznie pluje na pana młodego na znak szczęścia i błogosławieństwa.

Ameryka

• USA – „throwing the bouquet” (rzucanie bukietu), something blue i just married na samochodzie.

• Meksyk – podczas ceremonii kapłan owija parę specjalnym różańcem lub sznurem w kształcie ósemki (el lazo).

Australia i Oceania

• Nowa Zelandia – pary często łączą elementy kultury maoryskiej, np. taniec haka lub symboliczny wymian pocałunków nosa (hongi).